از مطالب دوازدهمین شماره فراسو
ابوذر همتی*
نادرقلی افشار با پیوستن به شاه طهماسب فرزند شاه سلطان حسین صفوی، افغانان را از ایران بیرون و با کنار گذاشتن شاه طهماسب، در سال 1148 قمری با نام نادرشاه تاج گذاری کرد. نادر پس از ایجاد یک امپراطوری قدرتمند، در سال های پایانی حکومت خود، نسبت به مردم ایران ستم بسیار روا می داشت. وی در سال 1160 به دست چند نفر از سردارانش کشته شد.
جانشینان نادر بر سر کسب قدرت به جان هم افتادند. حکومت آنها دیری نپایید و ایران به مرکز درگیری چند نفر از سرداران و روسای قبایل ترک و لر تبدیل شد. سرانجام کریم خان زند بر سایر مدعیان پیروز شد. کریم خان خود را وکیل الرعایا خواند، شیراز را به پایتختی انتخاب کرد،و در زمان او مردم ایران در آسایش و آرامش زندگی می کردند.
طایفه زند از لرهای ساکن در منطقه لرستان و همدان بودند. نادر در سال 1144 ق آنها را به خراسان تبعید کرد که پس از مرگ او به زادگاه خود برگشتند. کریم خان در تاریخ ایران و بخصوص در تاریخ قوم لر جایگاه والایی دارد. نویسنده تاریخ محمدی که این کتاب را به دستور آقامحمدخان قاجار تالیف کرده، از کریم خان زند به نام "مربی سلسله زندیه و رب النوع طایفه الواریه" یاد کرده است. (تاریخ محمدی، احسن التواریخ، ص 140)
